blog‎ > ‎

18 jun. 2012 - Parade der kanslozen deel 2

Geplaatst 23 jun. 2012 10:25 door Miron Komarnicki
April 2012
Marjorie werkt hier inmiddels anderhalf jaar en is bijna een lid van het gezin. We zijn al een tijdje opzoek naar een kopie, maar helaas. Aan Tanja hadden we een goede. Een harde werker met het hart op de goede plek. Een intelligente vrouw met wie ik het erg goed kon vinden. Het lot besliste helaas anders. Een zware hernia maakte haar werk hier onmogelijk. In december terug naar af en dus een zoekopdracht bij het vermaarde (in dit blog eerder genoemde) bemiddelingsbureau Verplegen de Hoofdzaak.

Deze keer een kleine profielschets meegestuurd en het verzoek om iets over zichzelf te schrijven. Door dit laatste werd het oorspronkelijke aantal belangstellenden van 15 spontaan teruggebracht naar 4, waarvan er uiteindelijk 3 de moeite namen om iets te schrijven. Maria uit Nijmegen, met humanistische inslag, bedacht na 5 emails dat de afstand te groot is en de parkeerkosten te hoog. Audrey had niets over zichzelf geschreven, maar wilde graag kennismaken. Dat leek hoopvol. Ze kwam echter klagend over het aantal trappen, afgesloten straten en het moeilijke parkeren binnen. Haar eerste vraag was wat het opbracht. 4 weken later mailde ze met de mededeling dat ze het niet ging doen. Ik was haar inmiddels al volledig vergeten.

Gerda was bij ons al bekend. Destijds warm aanbevolen door Wilma, maar ze vond het toen allemaal te lastig en ingewikkeld. De kennismaking verliep op zich goed. Terwijl manlief rondjes over de grachten reed kakelde Gerda aan de keukentafel vrolijk over haar uitmuntende kwaliteiten. Kennelijk een Brabantse hobby. Wilma had ook al forse slijtplekken van het voortdurend kloppen op eigen schouders. Gerda heeft één dienst gedraaid. Saakje liep die dag mee. Samen zaten ze gedurende de ochtend schuin tegenover mij door Herma gemaakte cappuccino's naar binnen te slurpen. Hun blik voortdurend onderzoekend op mij gericht. Het gaf mij een ongemakkelijk gevoel. Alsof je per abuis een paar Jehova getuigen aan tafel hebt zitten. Ondanks alle aangeboden cappuccino's en door haar afgeslagen maaltijden voldeed onze gastvrijheid niet aan haar Brabantse standaard.

Saakje had pech. De laatste druppels geduld, incassering- en inlevingsvermogen waren verdampt. Mijn vertrouwen was te vaak beschaamd. Ik kon het niet meer opbrengen om wederom als opleidingsinstituut, welzijnswerker en luisterend oor te fungeren. Mij aan te passen aan karakter, gewoontes en normen van de verzorger. Dit zou vanzelfsprekend andersom moeten zijn. Een gedetailleerd zorgplan, benodigde info, brochures en instructievideos, allemaal online beschikbaar. Kennelijk niet voldoende. Te veel dingen gingen te vaak niet goed. Saakje, een 60 jarige uitvoering van Kate Bush, dartelde vrolijk door het huis en vulde daarbij volledig de ruimte. Ondanks haar prettige karakter en de wil om goed te doen was het voor mij uiteindelijk 'to much'
Comments