blog

Advertentie:

Dit blog is geschreven door Miron Komarnicki met behulp van mondmuis en soms spraakherkenningsoftware. Op dit blog is het auteursrecht van toepassing. Teksten of delen hiervan mogen in de breedste zin niet worden gebruikt of gekopieerd zonder nadrukkelijke schriftelijke toestemming van de auteur!
© 2011 komarnicki.nl 

14-11-2012 uitzicht.

Geplaatst 14 nov. 2012 05:44 door Miron Komarnicki   [ 14 nov. 2012 10:23 bijgewerkt ]

De ramen aan de achterzijde van onze woonkamer of keuken waren foeilelijk en een groot deel van de oppervlakte werd in beslag genomen door naargeestige witte kunststof. Toen in de lente van 2010 helder werd dat het dakterras voor mij niet langer bereikbaar was hebben we het naargeestige plastic vervangen door grote openslaande deuren met veel glas. Een zee van licht en een prachtig uitzicht op de tuinen en achtergevels van de Amstel en de Achtergracht. De vlag van de Nederlandse Bank en in de verte boven het Amsterdamse Bos bij Zuid-Wester wind.de landende vliegtuigen 

Op de Achtergracht zie ik de lindebomen veranderen van het felle groen naar veelkleurige herfsttooi. Inmiddels zijn de bomen kaal en de achtergevels weer zichtbaar. Zo zie ik vanuit mijn rolstoel de jaargetijden veranderen en de verschillende luchten voorbij trekken. In 2010 hebben we ervoor gekozen in ons huis te blijven wonen en deze te laten aanpassen. Na intensief overleg met diverse disciplines van de gemeente Amsterdam wist ik hen er van te overtuigen dat dit voor mij en mijn gezin de beste optie is. Helaas ben ik, door de te grote inspanning die het gebruik van de stoelllift kost, sinds september 2011 niet meer buiten geweest, Een hoge tol.

Herma moet rusten!

Geplaatst 11 okt. 2012 10:59 door Miron Komarnicki

Herma is oververmoeid. Daarom slaapt zij op dinsdag en donderdag, na Zoran naar school, te hebben gebracht, bij vrienden. Bij deze het vriendelijke doch zeer dringende verzoek om haar dan niet te bellen.

8 okt. 2012 Huub

Geplaatst 8 okt. 2012 10:41 door Miron Komarnicki

Ik heb Huub slechts twee keer in den lijve ontmoet. De eerste keer ergens in maart 2010 in het Revalidatie Centrum Amsterdam. We liepen elkaar tegen het lijf  in de entree en hebben kort met elkaar gesproken. De tweede keer was op 23 maart 2012 bij de première van 'ALS De Dood' in pakhuis de Zwijger. Beiden volledig verlamd. Ik afhankelijk van ademondersteuning en Huub kon niet meer praten.

In die twee jaar hebben we elkaar gevolgd via Facebook en onze blogs. Beiden voelden we een onverklaarbare verwantschap. Nu is Huub dood en ik mis hem. Dagelijks  kijk ik op zijn Facebookpagina in de stille hoop op een bericht, een cynische grap of een verwijzing naar een nieuwe `de week' op zijn fotoblog.

29 sept. 2012 Nek

Geplaatst 24 sep. 2012 10:54 door Miron Komarnicki   [ 25 sep. 2012 10:42 bijgewerkt ]

Sinds afgelopen vrijdag kom ik niet meer goed in mijn rolstoel. Mijn nekspieren zijn zo verzwakt dat mijn hoofd naar voren en naar links klapt en ik hem met geen mogelijkheid meer recht krijg. Dit gaat gepaard met felle krampen zodat ik weer uit de stoel gehesen moet worden naar boven in bed of op de douchestoel. Omdat ik voortdurend pijn heb in mijn hele lijf en longen, na de ochtendzorg al uitgeput ben, lig ik tot 12 uur in bed. Vanwege de pijn moet ik de hoofd- en voetensteun om de paar minuten verstellen. Dit doe ik met een schakelaar die ik met mijn hoofd bedien. Dat kost veel energie. Mij in bed leggen is precisiewerk, moet op de centimeter nauwkeurig anders ligt mijn hoofd in een rare hoek en dat versterkt de verzwakking, met tot gevolg dat ik, eenmaal zittend, mijn hoofd niet meer overeind krijg. De meeste verzorgers hebben helaas geen timmermansoog. 

Om op mijn laptop te kunnen werken moet ik goed in de stoel zitten met mijn hoofd rechtop. Anders kan ik de mondmuis niet bedienen. Ik vrees echter dat....

7 sept. 2013 - De omroep inquisitie

Geplaatst 7 sep. 2012 05:31 door Miron Komarnicki   [ 10 sep. 2012 07:42 bijgewerkt ]

De verkiezingen van 2010 vielen precies in de vakantie van de duurste ambtenaren van Nederland. De VARA inquisiteurs van Nieuwkerk, Witteman en Pauw lagen nog met hun piem in de siliconenkorrels van St. Tropez toen Nederland afkoerste op het meest desastreuze politieke experiment ooit. Achteraf werd hierover natuurlijk flink nagekakeld aan de salontafels van de publieke omroep. Toen er een einde kwam aan kabinet Barbie 1 zullen de heren flink gelobbyd hebben om de verkiezingen na hun vakantie te laten plaatsvinden. Hoewel ik behoorlijk ongemakkelijk wordt van de te snel pratende ijdeltuit van Nieuwkerk kijk ik dwangmatig iedere dag naar De Wereld Draait Door. Zo ook eergisteren. Tot mijn grote schrik zat Peterr de Vries aan tafel. Een brandnetel in een bloemperk. Deze week las ik dat in het kader van vernieuwing Peterr een programma voor de VARA gaat maken. Iets met kinderporno, kinderarbeid en kinderhandel. Arme kinderen. Eerst uitgebuit door criminelen en pedoos en dan nu genadeloos uitgeperst voor de morele driftbuien van de Vries. Het zal hem ruk zijn, die kinderen. Als Peterr maar de held kan spelen. 

Eergisteren werd hij ingezet door 'ik-houd-mijzelf-uit-de-wind' van Nieuwkerk om hard en onbeschoft over de Minister President heen te kotsen. Wat een gênante vertoning. Zonder enig respect en gevoel voor verhoudingen braakte hij een niet aflatende stroom van verwijten over Rutte uit. Bij iedere poging van de MP om te antwoorden braakte Peterr nog harder. Zelfs Joran van der Sloot werd met meer egards benaderd. Zelden heb ik zo'n onbeschofte, zelfingenomen narcistische salonmoralist meegemaakt als Peterr de Vries. En Matthijs keek met gevouwen handen toe, greep niet in. Gisteravond geen verbale diarree en morele oprispingen van Peterr, maar verward geblaf en gegrom van Jan Mulder en woedend geslis van Prem Radhakishun. Er zat wederom voor een vermogen aan publiek geld aan de rode salontafel van Matthijs. Het kansloze gekraai van de VARA haantjes vraagt grote offers. Briljant zijn overigens de bijdragen van Lucky TV.

01 sept. 2012 - Zwemdiploma A

Geplaatst 1 sep. 2012 04:52 door Miron Komarnicki   [ 6 sep. 2012 10:38 bijgewerkt ]

Op 1 november 2010 werd ik naar de ASVO gerold om getuige te zijn van Zoran's eerste schooldag. Aanstaande maandag gaat hij alweer naar groep 3. Het is een groot cadeau dat het mij gegund is om dit mee te maken. Helaas kan ik hem deze keer niet wegbrengen. 

In onze laatste vakantiefilm, Frankrijk 2009, kreeg ik Zoran niet eens in een zwembandje het diepe in. De waterpret ging niet verder dan rondhuppelen in het ondiepe water van de traptreden. Gisteren heeft hij na een-weekje-iedere-dag-zwemles zijn A diploma binnengespetterd. Toen donderdag duidelijk werd dat hij vrijdag zou gaan afzwemmen raakte ik totaal opgewonden bij het gedachte hierbij te zijn. Herma en Zoran sprongen in de auto om te kijken of het mogelijk zou zijn met de rolstoel bij het zwembad te komen. Dit bleek te kunnen. Maar laat mijn toestand dit toe? Fuck it, ik doe het gewoon. Dit is de enige kans die ik krijg om bij een diploma-uitreiking te zijn. Maar het heeft veel voeten in aarde. Transfer naar woonkamer, transfer naar stoellift, transfer naar rolstoel, naar buiten. Dit kost al ruim een uur. Daarnaast is het een jaar geleden dat ik in de gewone rolstoel heb gezeten en deze is ondertussen niet verder aangepast. Helaas bleek ik te verzwakt voor deze rolstoel en is het te gevaarlijk en te pijnlijk geworden om hierin vervoerd te worden. De rolstoel die ik dagelijks gebruik past niet in de Kangoo en alle rolstoel taxibussen waren bezet dus helaas. 


01 sept. 2012 - Giel

Geplaatst 1 sep. 2012 03:02 door Miron Komarnicki   [ 11 okt. 2012 06:04 bijgewerkt ]

ik heb altijd al een bloedhekel gehad aan Giel Beelen. Een cola drinkende grauwe plaatjesdraaier die niet gehinderd door enige kennis (zelfs op de zeer uitgebreide Wikipedia pagina geen enkel spoor van enige opleiding) tussen het ene en het andere plaatje voortdurend allerlei wonderlijke, maar vooral platte, taal uitkotst over de groepjes achter de door hem gedraaide plaatjes. Giel, zijn ouders dachten lollig te zijn om 'de naam met G' in plaats van `Ch' te schrijven of waren correcte spelling gewoonweg niet machtig, droeg tot enige tijd geleden, net als die toffe gitarist van Neerlands meest zichzelf herhalende rockbandje Kane, een geestig legergroen petje. Op een gegeven moment stond Giel achter een heuse 'deejay booth' leuk te kraaien over vet toffe plaatjes in De Wereld Draait Doorrrrr. ''Fuck man, dit is écht vet cool man''. De vonk sloeg kennelijk over want enige tijd later zat die kwakende pet aan tafel bij de grootmeester van de autocue. Tafelheer heet dat. Met plaatsvervangende schaamte en kromme tenen zag en hoorde ik keer op keer hoe de verbale kots langs zijn geelgerookte tanden en zweterig gezichtshaar een weg naar buiten zocht. Die groene Cuba pet gaf voor de VARA misschien wel de doorslag. Mathijs draagt immers zelf, als hij niet op tv is, graag een wonderlijk hoedje (net als zijn jasjes net iets te krap) om niet herkend te worden en de meest geliefde tafelnicht -mag ik dat zo zeggen? Ja, dat mag ik zo zeggen!-  bleek al jaren met een marmot op zijn hoofd te lopen. Ik heb de tafelheer keuzes van Matthijs overigens nooit helemaal begrepen. Daarnaast is het wel erg pijnlijk dat Giel met zijn misselijkmakend bijdrage aan de massale oppervlakkigheid die dagelijks haar weg vindt via TV en radio de samenleving tonnen per jaar kost. 

Maar Giel gaat verder. Is niet meer te stuiten. Nu met een echt vet tof programma: 'De beste singer/songwriter van Nederland'. Er is één ding jammer aan dat programma en dat is Giel zelf. Zijn commentaren zijn even plat als visieloos. Bijvoorbeeld Tamara: ''Het liedje heet Leiden, ik heb het geschreven in Leiden, maar het heeft niets met Leiden te maken''. Giel: ''okay, is het een ode aan Leiden?''  Overigens is het een prachtig liedje, geen kampvuuraccoorden en mooie voicings. Reactie Giel: ''ik begreep er geen fuck van''. Ik kon het niet meer opbrengen de rest van de reeks te bekijken.

22-aug-2012 - Ik stink

Geplaatst 22 aug. 2012 11:12 door Miron Komarnicki

Twee weken kotsmisselijk en buikpijn. Zittend, maar ook liggend in bed met het beademingsmasker over mond en neus, angst om over te geven en te stikken in mijn eigen kots. Paniek, veel paniek. Twee lange weken waren het, met als dieptepunt het wakker worden, liggend in mijn eigen stront. Het resultaat van vezelpoeders en een hoog klysma omdat mijn buik ongeveer explodeerde door een volledig vastgelopen darmstelsel. Als iets je eigenwaarde totaal de vernieling in helpt, dan is het wakker worden in je eigen stront. Huilend van schaamte liet ik mij schoonmaken. Er ging minstens een pak Pamper babydoekjes doorheen. Dit had ik mij niet kunnen bedenken toen ik Zoran, nog een baby, zijn billen schoonmaakte en een nieuwe luier aandeed. Ja, over een jaar of 30/40 of zo en dan nog is dat een vreselijk vooruitzicht. En ik stink. Godverdomme ik stink zó dat ik het zelf kan ruiken ondanks de beademing. Ik heb nooit gestonken. Zelfs geen zweetvoeten. Ja, na 4 dagen zeilen op zee in een klein bootje. Toen had je geen douche aan boord en net genoeg water om te drinken, koken en tanden te poetsen. Iedere dag wordt ik 's ochtends om 8 uur onder de douche gerold. Op de douchestoel. Naakt, dik, én vanzelfsprekend nooit alleen. Twee verzorgers zijn er nodig om 110 kilo bewegingsloos vlees te wassen. Het went nooit om links van je een vrouw leunend op één knie te zien en onderwijl een washandje in je naad te voelen schuren. Billen heb ik niet meer als gevolg van atrofie. Nog even de sproeier op vol om de resten zeep en stront (noemen zij fecaliën) weg te spoelen. Ik wordt verteerd door heimwee en verlangen naar de tijd dat ik gewoon onder de douche kon stappen, alleen en in vrijheid. Wassen is een ware kunst als je dit bij een ander moet doen. Hoe vaak het niet voorkomt dat er een wonderlijke volgorde wordt aangehouden. Eerst mijn kont, dan de binnenkant van mijn benen, of eerst mijn voorhoofd en nek en dan mijn mond. Zo af en toe zeg ik er wat van, maar meestal heb ik daar geen zin in, ben ik te moe. Vanmiddag stelde Herma, vrij achteloos,  dat het wellicht beter is als ik een broekje aandoe -hiermee doelend op een luierbroekje-. Ik stilte en schaamte ween ik. Blijft mij godverdomme dan ook niets bespaard. 

06 aug. 2012 - Bijzonder gen

Geplaatst 6 aug. 2012 02:56 door Miron Komarnicki   [ 6 aug. 2012 09:12 bijgewerkt ]

''Mag ik wat meer rechts in de stoel'l leidt steevast tot wat meer links in de stoel. Jeuk aan mijn rechterbeen steevast tot krabben aan mijn linkerbeen. Met rechts bedoel Ik vanzelfsprekend mijn rechts, dus van mij uit gezien. Over wat ik bedoel met mijn rechterbeen zou geen verschil van inzicht mogen bestaan. Met de klok mee of tegen de klok in is een heldere aanduiding, maar wekt kennelijk grote verwarring. Een prachtig voorbeeld is het indraaien van een schroefje. Dat is altijd rechtsom, met de klok mee. Logisch nietwaar? Totdat je het schroefje er aan de onderzijde inschroeft met de punt naar boven, terwijl je er van bovenaf opkijkt. Dit brengt het (vrouwelijk) brein totaal in verwarring. Ik draai nu toch linksom, tegen de klok in? Zucht.. Helder is dat dit genetisch mankement een remmende werking heeft op het efficiënt rijden van de uitgestippelde route, veel ongemak veroorzaakt bij verzorging en verpleging, tot onnodige amputaties heeft geleid en veel, erg veel onnodige discussies.

05 aug. 2012 - De keerzijde

Geplaatst 5 aug. 2012 11:11 door Miron Komarnicki   [ 6 aug. 2012 09:21 bijgewerkt ]

De binnenstad is één grote vuilnisbelt. Je kunt lopen over  grachten door de rommel die erin drijft, De urine druipt nog steeds van onze gevel en de planten van de geveltuin zijn deels vertrapt. 'Niet zeiken klootzak. Had je maar niet in het centrum van Amsterdam moeten gaan wonen' wordt er steevast bij ieder feestje geroepen. Overigens niet door de 80.000 Amsterdammers die de binnenstad bewonen.. Vanuit alle saaie en naargeestige windstreken gelonkt door het-vrijstaat-karakter van onze hoofdstad bijeengekomen . Hun rommel en pis achterlatend in mijn straat, op mijn stoep. Nog even kotsen op Amsterdam Centraal en weer terug naar de nette, schone en stille straatjes van Coevorden en Meppel. Maar gelukkig is het Amstelveld inmiddels van de meeste rotzooi ontdaan en keren de voetballende kinderen terug naar de plek die al decennia hun domein is.

1-10 of 131